Ik heb een waar thuis gevonden

Ik heb een waar thuis gevonden

Door Yangyang, Verenigde Staten

Toen ik drie jaar oud was, overleed mijn vader. Mijn moeder was toen net bevallen van mijn jongere broer. Ingegeven door haar bijgeloof zei mijn oma dat mijn moeder en mijn jongere broer de dood van mijn vader hadden veroorzaakt. Er was geen betere optie, dus moest mijn moeder mijn jongere broertje naar het huis van haar vader brengen om daar te wonen. Zolang als ik me dus herinner heb ik samen met mijn opa en oma gewoond. Hoewel mijn opa en oma me goed behandelden, voelde ik me nog steeds eenzaam en wilde ik eigenlijk samenzijn met mijn moeder en mijn kleine broertje. Ik verlangde naar dezelfde soort moederliefde die andere kinderen kregen. Echt, ik vroeg niet zo veel − ik wilde alleen maar een echt gezin, een moeder die zielsveel van me hield, die haar ware gevoelens met me kon delen. Maar zelfs dit weinige was een extravagante hoop, want ik kon mijn moeder alleen in het weekend zien. Als ik problemen had op school, was mama ook nooit bij me; ik was als een grassprietje langs de kant van de weg waar niemand interesse in had. Na verloop van tijd werd mijn eigenwaarde erg laag, hield ik alles in mijn hart gesloten en kon ik geen meer initiatief nemen om met anderen om te gaan. Toen ik 16 was, vertrokken er mensen in mijn dorp naar het buitenland om te werken en dat idee lokte me. Ik dacht bij mezelf: mijn situatie thuis is niet erg goed. Als ik naar het buitenland ga, dan zou ik mijn eigen geld kunnen verdienen en zelfs een deel van mijn inkomen aan mijn familie kunnen geven. Zo kon ik mijn familie helpen om een beetje beter te leven.

In augustus 2000 kwam ik naar de Verenigde Staten om op mezelf succes te hebben. Hier in de VS werd ik ’s ochtends vroeg wakker en werkte ik de hele dag tot laat in de nacht. Ik had niemand naast me om mijn gedachten mee te delen. Ik hield me vast aan het uiterlijk voorkomen van hardheid, maar van binnen voelde ik me vooral eenzaam en verlaten. Telkens als ik me zo voelde, miste ik mijn familie echt en verlangde ik er nog meer naar om een gelukkig gezin te kunnen hebben.

Op mijn 21e leerde ik mijn man kennen tijdens mijn werk in een restaurant. Het was een goede man en hij was toegewijd aan zijn ouders, dus ik had een gunstige indruk van hem. Op een keer was ik onvoorzichtig en verstuikte mijn voet en tot mijn verbazing nam hij ontslag om voor mij te zorgen. Dit ontroerde mij zeer. Langzaam begon ik me op hem te verlaten. In april 2008 zijn we getrouwd. Ik had het gevoel dat ik iemand had gevonden die ik met mijn leven kon vertrouwen, en eindelijk voelde het alsof ik een gezin had dat ik het mijne kon noemen. Ik voelde me heel gelukkig. Mijn hoop van zoveel jaren was eindelijk uitgekomen. Nadat we getrouwd waren, werden mijn mans zus en ik partners en startten een bedrijf in bouwmaterialen op. Maar omdat ik de enige in onze familie was die Engels kende, werd het hele bedrijf in principe door mij draaiende gehouden. Ik zorgde voor iedereen in mijn familie en ook leidde ik het bedrijf. Door een aantal jaren te worstelen was ik niet alleen in staat mijn man te helpen zijn eerdere schulden terug te betalen, maar kon ik ook wat spaargeld bij elkaar krijgen voor mijn familie. Oorspronkelijk dacht ik dat mijn inspanningen mij het respect van de familie van mijn man zouden opleveren, maar de realiteit kwam als een klap in mijn gezicht. Toen het bedrijf eenmaal een beetje succesvol begon te worden, wilden we graag een kind, maar ik kon niet zwanger worden. Ik nam daarvoor veel medicijnen en bezocht veel artsen, maar ik zag geen enkel sprankje hoop. Mijn man was de oudste zoon van zijn gezin en zijn ouders en andere familieleden raakten erg teleurgesteld in ons omdat we hen geen kleinkind gaven. Door dit soort druk veranderde ook de houding van mijn man ten opzichte van mij drastisch. Daarna volgde iedereen in de familie van mijn man zijn voorbeeld en ze veranderden hun houding ten opzichte van mij. De oudere zus van mijn man zei vaak dingen om me buiten te sluiten en verdraaide zelfs de feiten om slechte dingen over me te zeggen tegen mijn man. Ik had het gevoel dat mij onrecht was aangedaan, dus vertelde ik mijn man hoe ik me voelde. Niet alleen toonde hij mij geen medeleven, maar ook schreeuwde hij soms tegen mij, waardoor ik me nog meer gekwetst en onrechtvaardig behandeld voelde. Enige tijd later gingen we naar het ziekenhuis voor een nieuw onderzoek en kwamen we er uiteindelijk achter dat het probleem eigenlijk bij mijn man lag. Maar dit was niet belangrijk meer, want na enkele jaren vechten was onze relatie steeds slechter geworden. Vanaf begin 2012 ging mijn man vaak terug naar China voor doktersbezoek en om zaken te doen. Hij kwam maar één keer in de zes maanden terug naar huis. Elke keer als hij terugkwam, was het alleen maar om geld te krijgen. Hij vertelde me dan dat het bedrijf dat hij in China voerde geld nodig had om de kosten te dekken, maar tegenover mij was hij totaal onverschillig. Op deze manier waren we in drie jaar tijd nauwelijks samen en dreven we verder uit elkaar.

In september 2015 zijn we uiteindelijk gescheiden. Wat me het meest pijn deed was dat, toen we onze eigendommen verdeelden, mijn man zo ver ging dat hij een advocaat machtigde om mij een contract te laten tekenen waarin stond dat, als de rechtbank onze scheiding niet zou goedkeuren, ik al mijn eigen vermogen binnen een week aan hem zou moeten geven. Een andere advocaat liet me daar goed over nadenken: als ik dit contract zou ondertekenen, zou dat zeer nadelig voor mij zijn, en hij zei dat hij me zou kunnen helpen een overeenkomst op te stellen die mij alimentatie zou opleveren. Toen ik zag dat mijn man zo koud en meedogenloos was, was ik flink ontgoocheld. Ik had bijna tien jaar lang alles aan mijn man en deze familie gegeven, vanaf de eerste verliefdheid tot het huwelijk. Hiermee waren geen bedrag of materiële bezittingen te vergelijken. Maar nu, omdat mijn man me niet zwanger kon maken, gaven hij en zijn familie mij de schuld en werden ze harteloos naar mij, zonder in het minst rekening te houden met mijn gevoelens. In ruil voor wat ik had geïnvesteerd, kreeg ik veel pijn en ergernis. Ik was uitgeput. Ik wilde niets meer met deze familie te maken hebben. Ik wilde dit huis alleen maar zo snel mogelijk verlaten en ver weg zijn van de mensen die me zo diep gekwetst hadden. Dus, zonder enige aarzeling, ondertekende ik.

Na mijn scheiding voelde ik me erg hulpeloos. Ik wist niet in wie ik kon geloven en naar wie ik toe kon om mijn gevoelens te delen. Elke keer als ik aan mijn eigen mislukte huwelijk dacht, werd ik depressief en verdrietig. Ik onderzocht mijn huidige zelf opnieuw. Om een kind te krijgen, had ik zoveel medicijnen met hormonen geslikt dat ik de helft van mijn oorspronkelijke gewicht was aangekomen. Ik was zo bang dat anderen me nu in deze barre omstandigheden zouden zien, in deze moeilijke situatie waarin ik me bevond. Aan de oppervlakte deed ik alsof ik sterk was, maar in mijn hart voelde ik me ontzettend zwak. Ik verlangde echt naar de dag dat ik een leven zou kunnen leiden waarin mijn geest bevrijd zou kunnen worden. Vanaf dat moment kreeg ik het verlangen om in God te geloven.

Niet lang daarna kwam ik op een dag Carmen tegen, terwijl ik in het winkelcentrum naar kleren aan het winkelen was. Ze hielp me erg enthousiast en we wisselden telefoonnummers uit. Daarna zag ik een bericht van haar op WeChat en kwam ik erachter dat ze christen was. Carmen vertelde me vaak over Gods liefde voor de mens en ik voelde me erg ontroerd. Geleidelijk aan ontdekte ik dat ik, die altijd al zo gesloten was geweest, bereid was geworden om mijn hart te openen en met andere mensen om te gaan. Naarmate Carmen en ik elkaar beter leerden kennen, kwam al het leed naar buiten dat ik de afgelopen lange jaren in mijn hart had gevoeld. Carmen begreep mijn lijden echt en ze deelde met mij een soortgelijke ervaring die zij had meegemaakt. Ik had het gevoel dat ik iemand ontmoet had die echt om mij gaf en dit verwarmde mijn hart. Op een dag nodigde Carmen me uit in het huis van een andere zuster, waar ik broeder Kevin en enkele andere zusters van De Kerk van Almachtige God ontmoette. Toen ik bij hen was, had ik het idee dat ze heel anders waren dan de mensen die ik eerder had ontmoet. Telkens als ik bij andere mensen was, zelfs als het familie of vrienden waren, leek het alsof ik niet echt begrepen werd als ik mijn hart voor hen openstelde. Integendeel, ik maakte me dan zorgen dat mijn tegenslag door hen belachelijk zou worden gemaakt. Daarom wilde ik mijn gevoelens niet meer met iemand delen. Maar als ik met Carmen en deze anderen was, voelde ik me op mijn gemak. Ze konden allemaal mijn lijden begrijpen en deelden hun eigen ervaringen ook met mij. Toen ik ze de eerste keer ontmoette, had ik me nooit kunnen voorstellen hoe oprecht ik mijn hart kon openen en met iedereen hier kon praten en hoe we allemaal onze ervaringen met elkaar deelden. Ik had het gevoel dat deze broeders en zusters me meer als een familielid behandelden dan mijn eigen familie ooit had gedaan. Zo’n behandeling had ik niet eerder meegemaakt in mijn leven in deze wereld en ik was er bijzonder ontroerd door.

Later kwamen we allemaal samen om de musical ‘Het verhaal van Xiaozhen’ uit De Kerk van Almachtige God te bekijken en dit raakte mijn hart. Het verhaal in de film was zo waar: als kind speelde de hoofdpersoon in de film op een onschuldige en pure manier met haar vrienden, maar toen ze eenmaal opgroeiden en tegenstrijdige belangen begonnen te hebben, begon hun hart te veranderen. Ze begonnen plannetjes te smeden tegen elkaar en werden zelfs elkaars vijanden en vochten met elkaar. Er was geen sprake meer van enige genegenheid of vriendschap. Het deed me denken aan al die jaren dat mijn man en ik met elkaar hadden geworsteld. Omdat we geen kinderen hadden kunnen krijgen, had onze relatie geen stand gehouden en uiteindelijk had mijn man om elke cent met mij gevochten toen de tijd was aangebroken om onze eigendommen te verdelen. Ik moest eraan denken hoe vreselijk mensen werkelijk zijn: als het om hun eigen belangen gaat, worden alle gevoelens vergeten. Gelukkig vindt de hoofdpersoon in de film uiteindelijk God en keert terug naar Gods familie, waar God de Enige is op wie ze kan rekenen. Ze is niet meer eenzaam en voelt zich ook niet meer besluiteloos en hulpeloos. Ik was zo ontroerd toen ik dit zag dat mijn ogen vol tranen schoten. Ik dacht bij mezelf: toen Xiaozhen terugkeerde naar God, deed ze het masker af dat ze had gedragen om te overleven; ze leefde werkelijk in de aanwezigheid van God, ontving Zijn redding en kon een bevrijd en vrij leven leiden. Almachtige God zal mij zeker ook redden, zodat ik net zo gelukkig kan leven als Xiaozhen. In de film hoorde ik Almachtige God zeggen: “De mensheid is afgedwaald van de voorziening voor het leven door de Almachtige, is zich niet bewust van het doel van het bestaan, maar is desalniettemin bang voor de dood. De mensen zijn zonder hulp of steun, toch schromen ze om hun ogen te sluiten, en ze harden zichzelf om zich in deze wereld onwaardig door het bestaan te sleuren, zakken vlees zonder gevoel voor hun eigen ziel. Je leeft op deze manier, zonder hoop, zoals anderen, zonder doel. Alleen de legendarische Heilige zal de mensen redden die, weeklagend in hun lijden, wanhopig verlangen naar Zijn komst. Tot dusver is dergelijk geloof niet verwezenlijkt in hen die bewustzijn ontberen. Toch verlangen de mensen er nog steeds zo naar. De Almachtige is barmhartig voor deze mensen die erg geleden hebben; Hij is deze mensen die bewustzijn ontberen tegelijkertijd zat, daar Hij te lang op antwoord van de mensheid heeft moeten wachten. Hij wil graag zoeken, je hart en je geest zoeken, om je water en voedsel te brengen en je op te wekken, opdat je niet langer zult dorsten en hongeren. Als je vermoeid bent en als je iets begint te voelen van de troosteloze verlatenheid van deze wereld, wees dan niet verloren, huil dan niet. Almachtige God, de Wachter, zal je komst op elk moment omarmen. Hij houdt aan je zijde de wacht, Hij wacht tot je omkeert en terugkeert. Hij wacht op de dag dat je plotseling je geheugen terugkrijgt: wanneer je beseft dat je van God kwam, dat je op een of ander moment je richting kwijtraakte, en op een of ander moment je bewustzijn op de weg verloor, en op een of ander moment een ‘vader’ verkreeg; wanneer je bovendien beseft dat de Almachtige altijd de wacht heeft gehouden en daar heel, heel lang gewacht heeft op je terugkeer” (‘Het zuchten van de Almachtige’ in ‘Het Woord verschijnt in het vlees’). Bij het horen van deze woorden, leek het alsof mijn moeder me riep en ik terug was gekeerd aan haar zijde, waar ik een onvergelijkbare warmte in mijn hart voelde. Het bleek dat God altijd aan mijn zijde had gestaan en over mij had gewaakt en op mijn terugkeer had gewacht. Ik was niet meer alleen. God kende mijn benarde situatie en mijn behoeften. In mijn grootste nood, toen ik geestelijk het meest pijn leed, bracht Hij me, door deze broeders en zusters mij het evangelie te laten prediken, terug naar het huis van God, waar ik Gods redding ontving en genoot van de liefde die God voor mij heeft. Op dat moment voelde ik me als een verdwaald kind dat eindelijk haar thuis had gevonden, dat haar familie had gevonden, en ik voelde me echt gelukkig!

Daarna begon ik een kerkelijk leven te leiden. Door het woord van Almachtige God te lezen, voelde ik dat ik iets had gevonden waar ik echt op kon vertrouwen, dat ik nu een doel en een richting in mijn leven had. Maar omdat ik te weinig begreep van de waarheid, voelde ik elke keer als ik aan mijn mislukte huwelijk dacht nog steeds pijn in mijn hart. Ik haatte de manier waarop mijn mans familie me had behandeld en elke keer als ik erover nadacht, voelde ik me in de pijn wegzakken. Dus bad ik tot God over mijn problemen. Ik stelde me open voor de broeders en zusters en ging in gesprek met hen over mijn problemen, op zoek naar de waarheid om ze op te lossen. Op een keer deelde broeder Kevin deze passage van de woorden van Almachtige God met mij: “De mens is met God door de tijd heen gewandeld en toch weet de mens niet dat God regeert over het lot van alle dingen en levende wezens of hoe God alle dingen orkestreert en richting geeft. Dit is iets dat de mens al sinds lang vervlogen tijden is ontgaan. En waarom? Het is niet omdat Gods daden te zeer verborgen zijn, of omdat Gods plan nog moet worden gerealiseerd, maar omdat het hart en de geest van de mens te ver bij God vandaan zijn. Daarom blijft een mens, zelfs als hij God volgt, onbewust in dienst van Satan. Niemand zoekt actief naar Gods voetstappen of verschijning en niemand wil onder de zorg en de hoede van God bestaan. De mens is eerder bereid om te vertrouwen op de aantasting door Satan en de duivel, zodat hij zich aan deze wereld en aan de leefregels van de slechte mensheid kan aanpassen. Op dit punt zijn het hart en de geest van de mens geofferd als een eerbetoon aan Satan en worden ze Satans voedsel. Bovendien worden het hart en de geest van de mens een plek waar Satan kan verblijven, een speeltuin voor hem. De mens begrijpt zo onbewust de principes van het mens-zijn niet meer, net zomin als de waarde en het doel van zijn bestaan. De wetten van God en het verbond tussen God en de mens vervaagt geleidelijk in het hart van de mens en de mens zoekt niet langer naar God en geeft Hem geen gehoor meer. Naarmate de tijd verstrijkt, begrijpt de mens niet meer waarom God de mens heeft geschapen, evenmin begrijpt hij de woorden die uit de mond van God komen, noch realiseert hij zich alles dat van God komt. De mens begint zich te verzetten tegen de wetten en besluiten van God; het hart en de geest van de mens raken afgestompt. … God verliest de mens die Hij oorspronkelijk heeft geschapen en de mens verliest de wortel van zijn oorsprong. Dit is het verdriet van deze mensheid” (‘God is de bron van het leven van de mens’ in ‘Het Woord verschijnt in het vlees’). Toen communiceerde broeder Kevin met mij en vertelde: “De reden dat ons leven zo vol pijn zit, is dat we Satans ideeën, zienswijzen en levensbeginselen accepteren, en omdat we door Satan beschadigd en verdorven zijn. In feite is de mensheid al duizenden jaren door Satan verdorven. We zijn nu al lange tijd gewend aan alle dingen waarmee Satan ons doordrenkt. Om te leven vertrouwen we op de overlevingsregels van Satan, waardoor we egoïstisch, verachtelijk en gewetenloos en blind zijn voor alles behalve onze eigen winst. De familie van je voormalige echtgenoot kon je op die manier behandelen, omdat ook zij werden beheerst door feodale gedachten als ‘Zet je voorouderlijke lijn voort’, ‘Er zijn drie manieren om een slechte zoon te zijn, geen zonen krijgen is de ergste’ en ‘Breng kinderen groot om op latere leeftijd verzorgd te worden’, die door Satan in hen waren ingebracht. En toen jouw man jullie eigendommen verdeelde, hield hij helemaal geen rekening met de vele jaren die jullie als man en vrouw bij elkaar waren geweest. Ook dat was een voorbeeld van hoe hij werd beïnvloed en beheerst door de overlevingsregels als ‘Geld komt eerst’ en ‘Ieder voor zich en God voor ons allen’, en hij werd egoïstisch en hardvochtig. Door de verdorvenheid van Satan kunnen mensen eenvoudigweg niet met elkaar overweg en is er nauwelijks nog geluk in ons leven. Al het leed dat we ervaren wordt veroorzaakt door het onheil van Satan. Ook al onze families worden door Satan getroffen, het hele menselijke ras valt onder het domein van Satan en wordt door Satan geschaad zonder daar iets aan te kunnen doen. Zonder Gods leiding leiden mensen die leven volgens de filosofieën en beginselen van Satan daarom een leven zonder echte vreugde en geluk. Wat we het meest nodig hebben in het leven is niet de materiële rijkdom of de liefde van onze familie, maar juist Gods redding. Wat we nodig hebben is om van het woord van God te worden voorzien. Alleen God kan ons leiden om ons van Satans verdorvenheid en aandoeningen te bevrijden en ons geweten en verstand te herstellen, zodat we als ware mensen kunnen leven en vrijheid en bevrijding kunnen verkrijgen.” Nadat ik naar de communicatie van broeder Kevin had geluisterd, realiseerde ik me ineens: ik ben dus niet de enige die pijn heeft geleden, maar juist de hele mensheid is door Satan voor de gek gehouden en verdorven, en we hebben allemaal te kampen met pijn. Alleen door voor God te komen en Gods redding te aanvaarden, kunnen mensen zich losmaken van de aandoeningen van Satan en dit lijden doorstaan. Dit is de enige manier om geluk en vrijheid te verkrijgen. Toen ik dit eenmaal had begrepen, voelde mijn geest zo helder en ik voelde me zo bevrijd.

Toen ik eenmaal de reden doorhad waarom de mens in pijn leeft, realiseerde ik me dat de verbittering tussen mij en de familie van mijn ex-man veroorzaakt was door Satans aandoeningen en was ik zelfs bereid om te proberen hen te vergeven en geen wrok meer tegen hen te koesteren. Toen ik het woord van God in de praktijk begon te brengen, voelde ik veel meer vreugde in mijn hart. Op een dag in augustus 2016 kwam ik mijn ex-man op straat tegen. We groetten elkaar en ik voelde duidelijk in mijn hart dat ik hem niets meer kwalijk nam, omdat ik wist dat hij onder de aandoeningen van Satan had geleefd, dat hij door Satan voor de gek was gehouden en gekweld. Als ik de kans had, zou ik Gods evangelie van de laatste dagen aan hem prediken, zodat ook hij voor God zou kunnen komen en de redding van de Schepper zou kunnen ontvangen. Op dat moment voelde ik dat God echt zo liefelijk is en dat Gods woord de waarheid is. Zolang we voor God komen en Zijn redding ontvangen, kunnen we ons bevrijden van de ketenen van Satan en vrijheid en bevrijding verkrijgen. We kunnen dan een gelukkig en gezegend leven leiden.

Elke keer als ik de dans- en muziekvideo ‘De vreugde in het land Kanaän’ bekijk, voel ik me zo gelukkig en denk ik dat de woorden van deze hymne perfect uitdrukken hoe ik me voel: “Ik ben teruggekeerd tot Gods familie, buitengewoon gelukkig en opgetogen. Ik houd mijn geliefde vast met mijn handen, terwijl ik mijn hart al aan Hem geef. Toen ik door het tranendal ging, zag ik Gods lieflijkheid. Mijn liefde voor God wordt steeds inniger; mijn hart is gelukkig dankzij Hem. Gods schoonheid beheerst me; mijn hart is intiem met Hem. Ik kan God niet genoeg loven; vanbinnen ben ik vol lofzangen.” Ik denk terug aan het pad dat ik heb gevolgd en ongeacht wat ik onderweg heb meegemaakt, God stond altijd aan mijn zijde en waakte over mij en uiteindelijk leidde Hij me terug naar Zijn familie. Nu word ik elke dag begoten en verzorgd door het woord van Almachtige God. De pijn die ik van binnen voelde is verdwenen en ik heb richting in mijn leven gevonden en echte vrijheid en geluk gekregen. Dank God dat Hij mij heeft gered. Ik zal proberen de waarheid na te streven en mijn plicht als schepsel zo goed mogelijk te vervullen om Gods liefde te beantwoorden!

Ik heb een waar thuis gevonden